MEKTUP

Kemal arka bahçede paslanmaya yüz tutmuş salıncakta bir ayağı yerde, bir ayağı havada iğreti sallanıyordu. Annesi mutfak penceresinden onu izliyordu, akşam yemeğini yaparken. Bir ara göz göze geldiler, gülümsediler. Sonra Kemal salıncaktan sıkılıp tavukların olduğu kümese doğru yürüdü.

“Nasılsın Çilli? Bugün yumurtladın mı?” Tavuk bir iki gıdakladıktan sonra Kemal, “Anladım, demek ki bugün canın yumurtlamak istemedi.” Annesi sessizce yanına gelmiş, onları dinliyordu.

“Belki yarın yumurtlar, oğlum,” diyerek başını okşadı.

“Hadi artık içeri girelim, akşam oluyor.”

“Tamam anne, gelirim birazdan.”

Ne yapsa altı ay önce kaybettiği babasının özlemini gideremiyordu. Evine girmeden, arka bahçede babasıyla diktiği zeytin ağacının yanına gitti. Ağacın gövdesini küçücük elleriyle okşamaya başladı. “Ne olurdu seninle daha fazla vakit geçirebilseydim. Seninle top oynasaydım, konuşabilseydim. Gözlerinden bir damla yaş süzüldü. Elinin tersiyle silerken gökyüzünden beyaz incecik bir şey salına salına, ayağının dibine düştü. Eliyle gözlerini ovuşturdu, önce gökyüzüne sonra da yerde duran beyaz şeye baktı. Eğilip aldı. Bir mektuptu. “Canım oğlum, seni çok seviyorum. İstediğin zaman benimle konuşabilirsin. Seni çok öpüyorum. Anneni de benim yerime sen öp.” “Baba! Sen yaşıyorsun. Biliyordum biliyordum. “Koşarak eve girerken az kalsın kalbi yerinden çıkacaktı. “Anne anne, babam benimle konuştu!” Endişeyle yanına gelen annesi kâğıda bile bakmadan Kemal’in alnına elini koydu, ateşini ölçtü. “Yine mi hayal gördün, oğlum?” Kemal bir şeyler söylemeye çalışsa da annesi onu salondaki koltuğa yatırdı. Yaptığı çorbadan içirmeye başladı. “Vücudun zayıf düştü oğlum, ye ki toparlanasın.” Elindeki mektubu suratını asarak annesine uzattı. “Baksan göreceksin.” Annesi bu sefer elinden mektubu aldı; evirdi çevirdi. “Tamam oğlum dediğim gibi, sen güzelce yemeğini ye, sabaha daha iyi hissedeceksin,” diyerek yanından kalktı. Kemal kâğıda baktığında tüm yazıların silindiğini gördü. Gerçekten rüya mı görmüştü, yoksa?

Sabah uyandığında ilk iş mektuba bakmak oldu. Beyaz bir sayfa sehpanın üzerinde duruyordu. Annesi uyandığını görünce, “Oğlum, bakkala gidip geleceğim, sen de tabakları masaya koyarsın,” diyerek evden çıktı. Bunu fırsat bilen Kemal, doğruca soluğu zeytin ağcının yanında aldı. Ne yaptığını hatırlamaya çalıştı. Ağacın gövdesini sevdi, sonra da babasına, “Annem bana inanmadı, baba. Ona seninle konuşabildiğimi kanıtlamam lazım, yardım et.” Bir müddet gökyüzüne baktı. Her şey normaldi. Sonra babasına sarılır gibi ağaca sarıldı. “Lütfen, lütfen!” Ensesinden hafif bir esinti geçer gibi oldu. Kendi çevresinde döndü. Gözleri ışıdı. Mektubu kaptığı gibi yan komşusu Pelin’e gitti. “Pelin, koş, inanamayacaksın,” diye bağırıyordu. Pelin koşarak arkadaşının yanına geldi. “Ne oldu, Kemal, ödümü koparttın sabah sabah.” Ablası da pencereden onlara bakıyordu. Kemal kafasını Pelin’e yaklaştırarak, “Babamdan mektup geldi,” dedi.

“Nasıl yani?”

“Basbayağı işte, bak!” Mektubu açtı.

“Canım oğlum, derslerine güzel çalış, büyük adam ol. Benim aslan oğlum.”

Pelin ile Kemal birbirlerine baktılar. Sonra da gülmeye başladılar. Pelin, “O zaman ben de dedemle iletişime geçebilir miyim? O bana bıraktığı sandığın anahtarını nereye koyduğunu bulamadık da.”  “Benim eve gitmem gerekiyor. Dedenin sandığına dokunarak konuş onunla, tamam mı? Konuşunca da haber ver,” diyerek koşarak evine gitti. Pelin, dedesinin sandığını odasındaki köşeden alıp bahçeye çıktı. “Dedeciğim, seni çok özledim. Bana yaptığın o tahta sandığın anahtarını bulamıyorum, yardım eder misin?” Bir süre bekledi. Ablası yanına geldi. “Ne yapıyorsun burada? Kiminle konuşuyorsun? Ne istiyormuş o ufaklık?” “Yok bir şey,” dedi. “Hem onun adı ufaklık değil, Kemal.” “Neyse ne, uğraşamayacağım seninle,” diyerek içeri girdi. “Hadi, dedeciğim, ne olur…” Tam omuzları düşmüş, suratı asılmışken; gökyüzünden süzülen ince bir kâğıt sandığın üzerine kondu. Pelin’in kalbi hızla atıyordu. Mektubu açtı, “Biricik Pelin’im, ne kadar mutlu oldum beni özlediğine. Anahtarı vermeyi unutmuşum öyle mi? Yaşlılık işte kızım, unutuyor insan. Benim odamdaki dolabın ikinci çekmecesinde. Örtünün altında. Bakalım sürprizimi beğenecek misin? O tatlı yanaklarından öpüyorum.” “Dedeciğim, ben de seni çok seviyorum,” diyerek mektubu katlayıp bluzunun içine koydu. Eve girdiğinde sandığı odasına koydu, sonra da üst kata dedesinin evine çıktı. Anneannesi kapıyı açtığında üzerine öyle bir atıldı ki kadıncağız az kalsın yere yıkılıyordu. “Ah, deli kız, ne oldu, hayırdır böyle?” Anneannesini koklaya koklaya öptü. Dedesinin odasına giderken, “İçimden geldi,” diyordu. Dolabın ikinci çekmecesine baktı, hakikaten de anahtar örtünün altında duruyordu. Neşeyle yanına geldi. “Biliyor musun, bugün dedemle konuştuk. Bana sürprizi varmış yaa…” Anneannesi bu duruma biraz bozulmuş gibi, “Beni niye aramıyormuş hiç? İnsan karısını ardında bırakır mı?” diye söylenince; Pelin ona da ne yapması gerektiğini anlatmıştı. Altmış beş yıllık evlilikleri boyunca hiç birbirlerini kırmamışlar, hep anlayışlı olmuşlardı birbirlerine. Anneannesinin yanağını öperken, dudağının ıslandığını hissetti. “Hadi ama mutlu ol, bak sen de konuşacaksın,” diyerek yanından ayrıldı. Pelin koşarak Kemal’in yanına geldi. “Kemal, dedem konuştu benimle,” diyerek sevinçle yanağından öptü. Kemal’in yanakları pembeleşmişti. “Ne varmış sandıkta?” “Heyecandan bakamadım ki… Yanımda getirdim, bakarız şimdi.” Anahtarı çevirince, sandığın içinden küçük kırmızı kadife bir kese ile cam bilyeler çıktı. Bilyeleri alıp güneşe doğru tuttu. Hiç daha önce böyle bilyeler görmemişti. Altındaki notta, ben de bir zamanlar çocuktum, yazısı çıktı. Kırmızı kesenin içinden de yarım altın. “Canım, dedem,” dedi Pelin sandığı göğsüne bastırırken.

Kemal o akşam annesiyle sofrada yemeklerini yerken babasının oturduğu boş sandalyeye baktı. “Acaba yarın babama söylesem benimle tek kale maç yapar mı? diye içinden geçirdi.

Kemal ile Pelin ertesi gün annesini babasını kaybeden arkadaşlarının yanında aldı soluğu. Arkadaşlarından bazıları büyük bir dikkatle dinlerken bazıları da saçma bulup, onlarla dalga geçti. İki kafadar evlerine giderken, Pelin’in anneannesinin eşinin kasketini almış, bahçede kendi başına konuşurken gördü. “Aşk olsun, bey hep ben mi hatırını soracağım? Bu kadın ben yokken ne yapar ne eder demez mi?” Sonra kendi kendine güldü, “Tövbe estağfurullah, bugünleri de gördük ya.” Gökyüzünden yaprak misali bir kâğıt kasketin içine düşüverdi. “Gülmeni çok özlemişim.” “Canım,” dedi, “canım, ben de…”

Ertesi gün Ayça annesinden yadigâr ördüğü şal ile dışarı çıkmış, annesine sesleniyordu. Aynı saatlerde kasabanın başka bir köşesinde Mustafa’nın babası elinde saatle, karşı komşusu Hüseyin Bey de fotoğraf makinesi ile dışarı çıkmıştı. Kemal, bahçelerinde top koşturuyor, çalımlar atıyordu. Kaleye gol attığında havada nasıl döndüğünü yoldan geçen arkadaşı Mehmet anlamasa da Pelin, gayet iyi biliyordu.

Ağustos ayının en sıcak günlerinden birinde kar misali kasabalarına gökyüzünden inceden beyaz kâğıtlar yağıyordu.

Pınar CEBECİ
instagram: okuyucu.yorumu