Çarşamba, Kasım 18, 2026
Köşe YazısıManşet

Haberi Paylaşmak İçin

RÖPORTAJ / S.ÇINAR / D.AYDIN  

YAŞASIN EDEBİYAT 2. KISA ÖYKÜ ile NOVELLA ve KÖŞE YAZISI YARIŞMASI seçici kurulu tarafından köşe yazısı türünde başarılı bulunarak  “Erdek Doğuş Gazetesi” katkısıyla okuyucuyla buluşturulması kararlaştırılan “Aynalardan Ekranlara” köşe yazısının değerli yazarı, Emin Mete Öztürk, Medya Söyleşileri köşemizde bu bölümde okurlarımızla buluşuyor.

Emin Mete Öztürk ile öyküleri, romanları, kitapları üzerine değerlendirmelerle birlikte, yaşam öyküsünü, başarılı edebiyat serüvenini okuyucularımız için konuştuk. Medya Söyleşileri başlıyor…    

Deniz Aydın – Hoş geldiniz. Bu söyleşimize genellikle yaşam öyküsü türünde sorularla başlarız. Ben daha farklı bir konuyla açmak isterim sohbetimizi. Bildiğiniz gibi “Yaşasın Edebiyat” pek sık tekrar etsem de ne çok önemli durumları içinde barındırıyor. Sizin çalışmalarınız da öyle.

Kimine göre söyleyeceklerim pek sıradan gelse de, ben size ara vermeksizin yazarak, bıkmadan usanmadan edebiyat etkinliklerine katılarak edebiyata yaptığınız katkılarınızdan dolayı teşekkür ederim. Kuşkusuz çalışmalarınız nedeniyle aldığınız dereceler adına da kutlarım. Biraz bu halinizden söz etseniz okuyucularımıza. Yazma sevdanız nasıl başladı?

Emin Mete Öztürk – Teşekkür ederim. Başlamadan önce beni konuşmaya değer bulduğunuz için öncelikle sizlere, yazımı başarılı olarak değerlendiren diğer değerli jüri üyelerine, Erdek Doğuş Gazetesi yönetimine ve çalışanlarına şükranlarımı sunmak istiyorum.

Benim yazıyla olan arkadaşlığım gençlik yıllarıma dayanıyor diyebilirim. Ergenlik dönemimle birlikte duygu ve düşüncelerimi, başkalarının da anlayabileceği bir dile tercüme etme ihtiyacı duymaya başladım. İnsanoğlu tarih boyunca varlığını duyurmak, onu ispat etmek için çeşitli yollara başvurmuştur. Benim için bunun, yani varlığımı ispat etmemin etkili iki yolu vardı: Konuşmak ve yazmak. İkisini de severdim ama yazmanın konuşmaya kıyasla çok daha etkili, daha kalıcı ve insana onu zamana yayma, düzeltme imkânı tanıması yönüyle fazlaca güvenli olduğunu anlamamla birlikte, konuşmaktan çok daha iyi bir seçenek olduğuna karar verdim. Bununla birlikte okumayı çok seviyordum. Gerçeğe yakın veya uzak kurgusal dünyalar hoşuma gidiyordu. Büyük yazarlara özeniyor, onlar gibi hayalimde yeni hayatlar inşa etmeye, zihnimin içinde insanlar yaratmaya heves ediyordum. Özgür zihnin içinde veya boş bir sayfanın üzerinde her şeyin mümkün oluşu beni heyecanlandırıyordu. Yazmak aklımdakileri mümkün kılıyordu, en azından ben böyle hissediyordum.

Sermed Çınar – Biliyor musunuz, herkesin ama özellikle de yazarak topluma iyiyi, doğruyu, güzeli, aydın olmayı öykündürecek sizlerin zarafet içerek üsluplarını gördükçe geleceğe dair umudum artıyor, mutluluk duyuyorum. Sizin gibi kıymetli insanları “değerli bulmak” kavramıyla yan yana anmak haksızlık olurdu. Ben teşekkür ederim söyleşimize katkı sunduğunuz için. Bu satırlarınızın ardından da şöyle başlamalıyım.  Tarihiyle, zengin kültürüyle, eşsiz coğrafyasıyla, saygın toplum yapısıyla dikkat çeken kentlerimizdendir Erzurum. Bu bölgede doğup, büyümek, eğitim almak, çocukluk ve gençlik dönemini yaşamak nasıldı, neler paylaşırsınız bizimle?

Emin Mete Öztürk – Anadolu’nun çoğu şehrinde olduğu gibi Erzurum’da yaşamanın, her ne kadar güzel yanları olsa dahi zorlukları da çoktu. Bu zorlukların başında dar kalıplara sığmanın, başkalarıyla bir örnek olmanın neredeyse zorunlu olarak gerçekleşmesi durumu geliyordu. Ben bu konuda şanslıydım. İlkokulu bitirmemin ardından Erzurum Anadolu Lisesi gibi dönemin oldukça saygın, seçkin eğitim kurumlarından birinde öğrenim gördüm. Yaşadığım şehrin homojen toplum yapısı ve tek renkliliği bu okulda biraz olsun kırılıyordu. Bir kolej olarak değerlendirilen ve o yıllarda yabancı dil eğitimi konusunda gerçekten başarılı olan bu okulda ülkenin ve dünyanın farklı manzaralarını görmeme imkân sağlayan pencereler buldum. Bu pencerelerin iç tarafında benim gibi büyük şehirlerin kirli havasını henüz solumamış genç dimağlar vardı. Dolayısıyla yaşadığımızdan daha farklı, daha büyük bir dünyaya, kendimize benzeyen kimselerle birlikte ve güvenli bir zeminden bakıyorduk. Ufkumuz genişlerken herhangi bir yere kök salmadan da büyüyüp yeşerebileceğimizi fark etmiştik. Pek çoğumuzun yükseköğrenimini büyük şehirlerde görmesinin altında da sanıyorum bu farkındalık yatar.

Erzurum, benzer kentlerimize kıyasla büyük olsa da, neticede küçük bir şehirdi. Bu da hem bizlere hem ailelerimize pek çok kolaylık sağlıyordu. Güvenli bir ortamda büyüdüğümüzü söyleyebilirim ancak başta da belirttiğim gibi zorlukları da olan imkânları kısıtlı bir dünyada yaşıyorduk hepimiz.

Deniz Aydın –  Yaşam öykünüzden söz etmişken ben de aileniz ve arkadaşlarınızla ilgili anılarınızı paylaşmanızı isterim. Anne babanız, yakın arkadaşlarınız. Nasıldı ilişkileriniz?

Emin Mete Öztürk   – Ebeveynlerin çocuklarına başkalarının yanında sevgi göstermesinin ayıplandığı, çocuk sahibi olmanın bir tercih değil de görev olarak görüldüğü muhafazakâr ve gelenekçi toplumların tamamında olduğu gibi, bizim ailemizde de, anne babaların çocuklarıyla ilişkisi genellikle mesafeliydi.      Bu ilişkinin neredeyse her ailede, insani duygulardan fazla, toplumun dayattığı kabullerle akort edildiğini söyleyebilirim. Dolayısıyla arkadaşlık olgusunun hayatımda büyük yer tutması kaçınılmaz oldu.

Ailemle paylaşamadığım duygu ve düşüncelerimi, benzer dertlerden mustarip arkadaşlarıma rahatça açabiliyordum. Bu sebeple çok köklü ve sağlam dostluklar edinme şansına kavuştum. Anne babayla olan ilişkilerin “saygı”, arkadaşlıklarınsa “sevgi” çerçevesi içine alındığı toplumda başka türlüsü beklenemezdi herhalde. Bugün hâlâ çocukluk yıllarında başlamış arkadaşlıkların tadını çıkarmaktayım.

Sermed Çınar – Haklısınız aslında. Köklerine sıkı sıkıya bağlı toplumların bir araya gelmesiyle oluşturulan ülkemiz insanının, gelenekçi, çok renkli ve farklı kültürlerden gelmiş olması, değişime mesafeli durmayı bir zorunlu hal gibi dayattı üzerimizde özellikle çocukluk ve gençlik çağımızda. Yaşadıkları tecrübelerin yansıması olarak ben gönül koyamadım bu dünya görüşüne karşı. Ancak mücadele etmeyi bırakmadım. Bizim gibi insanların toplum mühendisliği belki de yazarak gerçekleştirilebiliyor. Gelecek kuşaklara miras bırakacağımız aydınlık kim bilir, belki bu yollarla başarıya ulaşıyor. Eli kalem tutan çoğu insanın, bu kadar deneyimin ardından biliyorum ki yazmaya başlamak için ilk adımları çocukluk çağında anlaşılıyor. Kimi zaman kendi fark ediyor bu yeteneğini, kimi zaman ailesi, çevresi, haksızlık etmeyeyim en fazla da öğretmenleri. Sizde nasıl ortaya çıktı yazma başarısının başlangıç zamanı?

Emin Mete Öztürk – Türkçe derslerim çok iyiydi. Eğitimcilerim iyi kompozisyon yazdığımı söylerlerdi. Sanırım bana cesaret veren bu oldu. Sadece kendiminkileri değil, arkadaşlarımın kompozisyon ödevlerini de ben yapıyordum. Sevdiği kız arkadaşına mektup, şiir, mesaj yazmak isteyenler benim kapımı çalıyordu.

Deniz Aydın –  Bu durumla ben de karşı karşıya kalmıştım biliyor musunuz? Kaçınılmaz durumdur bu. Ben şiir yazamazdım ama nasıl olursa olur, teyzemin o yıllarda pek meşhur cep fotoromanlarından kırpıp kırpıp havalı cümleler kurar sevdalı arkadaşlarımın önüne sererdim. Tek şartım olurdu. Her mektup için bir öykü kitabı isterdim. Aileme durumu zar zor açıklar yine de yazmaktan alıkoyamazdım kendimi. Sizin güzel bir sözünüz var dikkat çeken. “Edebiyat ve ritmik sanatlar her zaman hayatımın merkezinde oldu” diye. Bunu biraz açsanız, çünkü mesleğiniz bu iki durumdan oldukça uzak ve son derece keskin kuralları olan bir görevi kapsıyor. Neler paylaşırsınız?

Emin Mete Öztürk   – Kendimi bildim bileli kurgusal hikâyeleri severim. Film izlemeye bayılırım mesela. Filmleri izlerken detaylar yakalamaya, yönetmenin veya senaristin kafasının içine girmeye çalışırım. Yirmi kere izlediğim her defasında yeni bir ayrıntı görüp mutlu olduğum filmler çoktur. Sinemanın anlatım gücü ve şeklinin, yazı üslubumu etkilediğini, anlatı tarzımda önemli bir rol oynadığını söyleyebilirim.

Sorunuza gelince, pek çok insan gibi benim meslek tercihim de maalesef bilinçli şekilde olamadı. Eğitim ve sınav sisteminin yanlışları sonucunda henüz kendimizi keşfedemeden yanlış tercihler yapmaya zorlandık. İnanıyorum ki ülkemizde sırf bu yüzden pek çok yazar, çizer kendini mühendis ya da doktor olarak buldu. Aramızda avukat olarak bilinen birçok aktör, aktris olduğunu sanıyorum. Kendi durumumu da biraz buna benzetiyorum. Geçerli meslek sahibi olmak, para kazanmak, geleceğini garanti altına almak dayatmalarıyla gözü korkutulan ve maalesef tehditlere boyun eğenlerden biriyim. Maaş, sigorta veya unvan gibi yemlere kanıp sistemin boyunduruğu altına girdim. Neyse ki geç olsa da bu gerçekle yüzleşebildim, sonunda beni asıl mutlu eden şeyi yapma kararlılığını gösterebildim.

Sermed Çınar – Bu söyleşi ebeveynlerimize ve topluma hayli eleştirel sözlerle geçecek gibi geliyor bana. Ama haklısınız. Yıllarımız böyle geçti. Belki de bambaşka işler yaparak başarılı olacaktık. Büyüklerimizin kararlarıyla okuduk, onların tercihleriyle meslek sahibi olduk. Ama beni en çok gülümseten, tüm bunlara rağmen istemeden okuduğumuz bölümleri de başarıyla tamamladık, istemeden yaptığımız mesleklerde de başarılı olduk. Sorgulayan ve yazmayı önceleyen, nihayetiyle çok okuyan, çok gezen, araştıran kişilerdik ve sorumluluk bilincimiz sayesinde her zorluğu aşabildik.

Bugün yazdıklarımızın gerisinde, okuduklarımızın, gözlemlediğimiz olaylar ve gördüğümüz coğrafyaların büyük etkisi var. Hangi nedenle olursa olsun farklı kültürleri tanımak, o kültürlerin insanlarıyla iletişimde olmak, yazarlığımızı besleyen unsurlardan. Siz de ülkemiz dışında uzun süre yaşamışsınız. Size kattıkları bağlamında neler aktarırsınız?

Emin Mete Öztürk   – Yabancı bir ülkede yaşamak ilk başlarda garip, hatta zor gelse de, insanın en önemli meziyetlerinden birinin çevresine uyum sağlamak olduğunu unutmamak gerekiyor. Aslında bütün mesele zihninizi nasıl kurduğunuzla ilgili: Yabancı bir yer, farklı lisan, her yönüyle sizden farklı insanlar, sizinkine benzemeyen bir kültür…

Bunları göz korkutan şeyler olarak kabul ettiğinizde uyum zorlaşıyor. Fakat bu değişiklikleri heyecan verici olarak tanımladığınızda işin rengi değişiyor. Yeni insanlarla etkileşim içine girip onları tanıdığınızda bu yaptığınızın bir kitap okumaktan çok da farklı olmadığını anlıyorsunuz.

Dünyanın pek çok yerinde, farklı coğrafyalarda bulunma şansını elde etmiş biri olarak söylemeliyim, şahsen bu etkileşimlerden çok şey öğrendiğimi düşünüyorum. Öyle ki içine sıkıştırıldığımız kimlik ve aidiyet kalıplarının dışında kalan dünyadan hissemi aldığımı paylaşabilirim.

Yabancı kültürlerin, tatların, insanların, coğrafyaların, dağların, denizlerin, o kadar da yabancı olmadığını, bu yabancılığın insan eliyle üretilmiş bir şey olduğunu ve abartıldığını bizzat şahitlik ederek gözlemledim.  Bu tanıklıktan eserlerimde de faydalandım. Bana kalırsa insana ve dünyaya sadece ön cepheden değil, her açıdan bakmak gerekiyor. Bunun için imkânlar el verdiğince seyahat etmeli, dünyayı ekranların ardından değil yakından görmeliyiz diyorum.

Deniz Aydın –  Yaşadıklarımız ve edindiğimiz tecrübelerimizle üretim sürecine geçebiliriz her konuda. Köşe yazılarımda, röportajlarımda, televizyonda yaptığım programlarda çok fazla değindiğim konudur. Eser yaratan kişilerin ürettikleri eserleri paylaşmak için verdikleri çabanın başarıya dönüşmesinde bireysel adımları nedendir bilinir(!) herkesten daha fazla olmuştur.

“Bugüne kadar kendi imkânlarımla dört roman yayımladım.” demiştiniz. Payına düşen birileri varsa bence aktarmanın şimdi tam zamanı. Yayın evlerinde staj yapmış bir kişi olarak söylüyorum, yayıncıların önemli kısmının yazarların eserlerine karşı duyarsızlığı neredeyse çıldırtacak düzeyde oldu hep. Yazık, bu durum yazarlarla da sınırlı değil. Müzisyenler, oyuncular, sanatçılar, kısaca emeğiyle sanat üretenlerin tümünün yaşadığı sorunların başında geliyor paylaşmanın zorlu mücadelesi. Sormak isterim. Sözünüzle, geçmişte yaşadığınız bu tür bir konuya mı göndermede bulunmak istediniz? Bir de başarılı eserlerinizi okuyucularla buluşturma maceranızı anlatabilir misiniz?

Emin Mete Öztürk   – Çok önemli ve üzerinde durulması gereken bir konuya değindiniz. Bunun için size teşekkür etmeliyim. Sözünü ettiğiniz durumu bizzat tecrübe etmiş biri olarak tespitinizde yerden göğe kadar haklı olduğunuzu söylemek isterim. Yayınevlerinin, bilhassa isim sahibi olmayan, sosyal medya hesaplarındaki takipçi sayısı belli seviyeye ulaşmamış yazarların dosyalarına “alıcı gözle” bakmadıkları sır değil. Aralarında son derece duyarlı, iyi niyetli, yaptıkları işi sadece ticari faaliyet görmeyen kuruluşlar olsa da açıkçası birçoğunun dosyalara “şöyle bir” baktığını dahi sanmıyorum. Elbette bunu yalnızca ilgili kişilerin duyarsızlığına bağlamak hakkaniyetli olmayacaktır. Ekonomik gerçekler, iş yükü parametrelerini de göz önünde bulundurmamız gerekiyor.

Bir yayınevine her gün onlarca dosya geliyor olmalı. Bir ya da birkaç editör hangi birine bakacak? Kitap satışının son derece sınırlı olduğu, basım maliyetlerininse günbegün arttığı ülkemizde yayınevlerini daha fazla editör çalıştırmaya kim ikna edecek? Bununla birlikte, yayınevlerinin bazılarının, ekonomik gerekçelerden bağımsız olarak tamamen bilinçli bir duyarsızlık tavrı sergilediklerini de biliyoruz.

Yeni ve yetenekli yazarlara yatırım yapmaktansa, yabancı eserlerin çevirisini satmanın daha kârlı olduğu düşüncesiyle hareket eden yayınevleri, gönderilen dosyalara olumsuz bile olsa herhangi bir yanıt vermeyip tamamen tepkisiz kalmaktalar. Bu da bilhassa genç yazarların şevkini ve hevesini kırıyor. Bu bağlamda sizin ve kurumların düzenlediği bu tür yarışmaları çok anlamlı ve faydalı buluyorum.    Bu yük sadece sizlerin omuzlarınıza bırakılmamalı; devlet de sanat teşviklerini arttırmalı, gerek sizlere gerek yayınevlerine destek olmalı.

Sorunuza gelince; açıkçası “Bugüne kadar kendi imkânlarımla dört roman yayımladım,” sözümle geçmiş tecrübelerimden birine göndermede bulunmak istemedim, en azından bunu bilinçli olarak yapmadım ama şimdi tekrar okuyunca bu anlamı çıkarmanızı haklı buluyorum. Uzun zamandır bu yola başvurmamam da bunu doğruluyor.

Sermed Çınar –  Hedefimizle ilgili olumlu değerlendirmeler yapmış olmanız memnunluk verici. Bizler “Yaşasın Edebiyat” adıyla projemize başladığımızda ayırt etmeksizin her konuda yazan başarılı kalemleri okuyucularla buluşturmayı planlamıştık. Diğer bir taraftan da, bu konuda katkıda bulunan yazarlarımızın yaşam öykülerinin gelecek kuşaklara aktarılmasını düşündüğümüzden onlarla söyleşiler yapmaya karar verdik.

Tüm bunlardan bağımsız gizli bir hedefimiz daha vardı. Aramızda kalmaması için paylaşalım istedik ve zaman zaman da köşelerimizde yazıyoruz. Öykücülerin sayısının giderek artmasını istiyoruz. Çok teknik bir konuya girmek niyetinde değilim ama ben sormazsam Deniz Aydın sorar emin olunuz. Öykü yazmak konusunda deneyiminiz oldukça yüksek. Yine de romanlarınızı kitaplaştırmışsınız. Siz bu konuda neler düşünüyorsunuz?

Emin Mete Öztürk   – Açıkçası “öykü” nün edebiyat türleri arasında biraz öksüz kaldığını, hak ettiği ilgiyi görmediğini düşünüyorum. Oysa bizim toplumumuz ve yaşam koşullarımız öykü yazmaya da okumaya da çok müsait. Yakın tarihimizde pek çok başarılı öykücümüz de var. Biz öykü yazabilen bir toplumuz. Ama bir yazar olarak şu gerçeğin farkındayım. Okurun bir romanı içselleştirmesi, roman kahramanlarıyla bağ kurması çok daha kolay oluyor. Romanın uzun soluklu olması, okurla karakter arasında kurulan bağı güçlendiriyor.

Aynı şeyi yazar için de söylemek mümkündür. Romancı, romanıyla hem kavga eder, hem de onu gebe bir kadın gibi içinde besleyip büyütür. Bu, hem yıkıcı hem de var edici bir bağdır.

Öyküdeyse durum daha farklı; ipler daha ince, hatta görünmez. Öyküyü sihirli kılan da tam olarak bu işte! İyi bir öykü, içinde onlarca roman barındırabilir ama bu okur tarafından hatta yazarın kendisi tarafından bile fark edilmeyebilir. Öykücülüğün gelişmesi yönündeki tavrınızı değerli buluyorum. Size bir teşekkür de bu vesileyle etmeliyim.

Deniz Aydın – Benim, sizi tanıdıktan sonra dileklerimden biridir günü geldiğinde öykü kitabı çıkarmanız. Kim bilir, belki projemiz kapsamında anı kitaplarımız içinde okurlarımızla paylaşırsınız? Bunların gerçeğe dönmesi konusunda katı kuralları yok projemizin. Altını çizdiğimiz en önemli husus biliyorsunuz, yarışma düzenlemeyi değil, başarılı yazarları daha fazla sayıda okuyucuyla buluşturmayı savunuyoruz ilk günden beri. Bunu yapabildiğimizi görmek mutlu ediyor bizi. Henüz yolun başındayız. Atacak çok adımımız var. Hazır söz etmişken, “Yaşasın Edebiyat” projemizle nasıl buluştuğunuzu anlatsanız. Aramıza katılmanızın motivasyon kaynağı neydi, paylaşır mıydınız?

Emin Mete Öztürk   – Açıkçası köşe yazarlığı çok ilgi duyduğum bir alan. Kurgu haricinde yazmayı da seviyorum. Düşüncelerimi, gözlemlerimi insanlarla paylaşmak, onların kafasında soru işaretleri yaratmak hoşuma gidiyor.  Yarışmanızın ilanını ilk gördüğümde gülümsediğimi ve nihayet bu hususta bir fırsat yakaladığımı düşündüğümü hatırlıyorum. Sayenizde bu fırsatı değerlendirmiş oldum.

Sermed Çınar  – Yakında köşe yazınız yayınlanacak gazetemizde. “AYNALARDAN EKRANLARA” Şimdi yapacağımı, diğer yazarlarımız alınmasın yapmak durumunda hissettim kendimi ve çok kısa bir alıntı yapacağım köşe yazınızdan. Okuyunca başta size ve hemen paylaştığımda eminim bana da hak verecekler.

“İskeletler hep birbirine benzer, iskeletin çirkini güzeli veya fakiri zengini olmaz. Dünyadaki varlığımızın geçiciliğinin yanı sıra, bu gezegende işgal ettiğimiz yer ve zamanın sandığımız kadar önemli olmayışının da kaba, belki biraz da sert ama son derece dürüst bir kanıtıdır bu benzerlik.”

Gelin bu yazınızı siz biraz anlatın bize. Hangi duygularla, nasıl yazdınız? Ben bir kez daha tebrik ediyorum.

Emin Mete Öztürk   – Güzel sözleriniz için çok teşekkür ederim. Bilhassa günümüz dünyasında sürekli olarak öne çıkma, farklılaşma çabası içindeyiz. İşin garip tarafı bunu birbirimizi taklit ederek, trend denen şeylere, akımlara kapılarak yapıyoruz. Belki de bir şeyden eksik kalma kaygısı bizi dürtüyor. Eylemimizin altında yatan sebep ne olursa olsun kendimizi özel ve değerli hissetmek ihtiyacı içindeyiz. Kendimizi kaptırdığımızda varlığımızın, etrafını rahatsız eden bir gürültüye dönüşebileceğini bile umursamıyoruz. İskelet benzetmesi biraz da bu trajikomik halimize yaptığım bir göndermeydi aslında.

Günün sonunda kabuğumuz soyulunca hepimiz aynı şey oluyoruz işte. Bu kadar çabaya, didinmeye, hayatı bir yarış yahut bekleyiş olarak görüp sayılı günlerimizi ziyan etmeye gerek var mı? Başkalarından daha başarılı ve daha mutlu görünmek uğruna kendimizi hırpalamamız bana pek akıllıca gelmiyor.

Deniz Aydın –  Yazan insanların duygu durumları ilginçtir. Biliriz bizler, yaşadıklarımızın üzerimizde bıraktığı izlerin hiç biri eylemin içeriğiyle ilgili değildir.  O eylemler, dönemi, bir arada bulunduğumuz insanları, hissettiklerimizi anlatır bize. Bu nedenle sıradan gibi görünen adımlar atarız yalnızca anlara dönebilmek için. Siz, anılara kısa bir yolculuk yapsanız okuyucularımıza neler anlatırsınız?

Emin Mete Öztürk  – Geçmişin ve geleceğin aslında şimdiki zamanın bir parçası olduğunu düşünmek hoşuma gidiyor. Tanpınar’ın eşsiz dizelerinde geçen “Yekpare, geniş bir anın parçalanmaz akışı” ifadesini bu bakış açısıyla değerlendiriyorum. Anılarımızı da geçmişte olup bitmiş şeyler olarak görmekten ziyade, bugünümüzün ve yarınımızın temeli olarak ele alıyorum. Yıllarca önce başımıza gelmiş bir olayın bizi bugün hâlâ üzebilmesi veya mutlu edebilmesinin en kolay bu şekilde açıklanabileceğine inanıyorum. Bu yüzden, geçmişe dönmek dediğimiz şey bana zaman içinde seyahat etmek değil de anın çeperlerine uzanmakmış gibi geliyor. Yaşadıklarımızın üzerimizde bıraktığı izlerden ve bunların eylemin kendisiyle ilgili olmadığından bahsettiniz. Bu ifadenize yürekten katılıyor ve sözlerinizin zamanla ilgili düşüncemi desteklediğini düşünüyorum. Bugün aldığımız kararların çoğu, geçmişimizdeki olayların, insanların ve içimizde uyandırdıkları duyguların marifetidir.

Sermed Çınar  – Katılımınız için teşekkürler ediyorum.  Okurlarımızla sizi baş başa bırakıyorum. Onlara neler söylemek istersiniz?

Emin Mete Öztürk   – Hayatı beş duyuyla deneyimliyoruz ama bu deneyimin sahnelendiği yer zihnimizden başkası değil. Beylik bir laf vardır ama bana doğru gelir: “Hayatın yüzde beşi başımıza gelenler, kalanı ise onlara nasıl tepki verdiğimizdir.” Yazmanın da bir tepki olduğunu düşünüyorum. Yazdıklarım kurgu da olsa gerek olaylar, gerekse karakterler kendi hayatımdan izler taşıyor olmalı. Belki birçoğunun ben bile farkında değilimdir; anlattığım olaylar da, o olayların öznesi kişiler de bilinçaltımın gölgeleridir. Eskiden yaşadığım bir şeyin hafızamın kapısını çalıp “Acaba başka türlü de olabilir miydi?” diye sormasıdır bana yazdıran. Geçmişimden ya da bugünümden bir insanı, aslında olmasını istediğim kişiye çevirme arzumdur. Ya da benimle hiçbir ilgisi yoktur. Yazdığım her şey okura aittir. Ben sadece satırların arasına gizlenmiş, onun benim eserimde kendini bulmasını bekliyorumdur. Ne olursa olsun yazmak da okumak da çok güzel şeyler. Bunun bir parçası olduğum ve sizlerle buluştuğum için büyük bir mutluluk duyuyorum. Okuduğunuz için teşekkür ederim.


Haberi Paylaşmak İçin

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir