ISTAKOZUN GÜNLÜĞÜ – RECAİ ÇEVİK

SERSERİ
SOKAKLAR

Sokakları seviyorum.
Bu küçük kentin küçük serseri sokaklarını.
Birbirine benzeyen, birbirine sokulmuş, sanki Elele tutunmuş, akraba sokaklar…
Birbirine hep geçmişi fısıldayan yaşlı sokaklar..
Bakmayın siz, onlar da yeni sokakları kıskanır, çaktırmadan. Yeni, güzel evli sokakları.
Neler görmüşler, neler yaşamışlar, kimleri konuk etmişler, büyümüşler, sonra küçük, küçücük kalmış o dilsiz sokaklar. Yalnızlığa terkedilmiş sokaklar. Çocuk sesleri ile coşmuş, şenlenmiş, onları tozlu yollarında büyütmüş, çilekeş sokaklar. Onlarla gülmüş, onlarla ağlamış bu yaşlı sokaklar.
Ben bu sokakları seviyorum.
Alır başımı giderim bu sokaklarda.
Onları dinler, onların sessizliğinde dinlenirim.

***

Ben sokakları seviyorum.
Alır başımı giderim, benim sokaklarımda.
Sokakların kimsesizliğini paylaşırım. Evlerin pencerelerinde gözleri sokağa takılmış yalnız insanlara gülümsemek, tanıdıkları hal hatır sormak, sokağın diliyle konuşmak, havasını koklamak…
Hayatın fotoğrafına dalmak..

***

Bu sokaklar yaşlı tanıklarıdır kentin.
Her sokak bu küçük kentin tarihini taşır.
Her sokağın sanı aynıdır
Bu yoksul sokaklar insan kokar.
Orada tanıştır insanlar.
Acıda ve sevinçte ortak olmanın yükünü taşır insanlar.
Yoksulluğu da.
İnsanlar kapı önlerinde, hayatın her şeyine duacıdırlar hele de güneşe.

***

Sokakları seviyorum.
Serseri sokakları.
Özgürlüğün ve cesaretin cirit attığı bu sokakları.
Yaşam kavgasının insanları harman ettiği bu kentin bu serseri sokaklarını seviyorum.
Onlar benim sokaklarım.
Benim insan kokan sokaklarım.